MUSTAFA BELKIRAN
Kayseri Yüksek İslam Enstitüsü’ne kaydolunca Kahramanmaraş’lıları tanıyamadım. Bu benim için ilginçti. Çünkü ben Diyarbakır İmam Hatip Lisesi’inden mezun olmuştum. Hatta bu yüzden bazı garip olaylar da yaşadım. Bir gün benim yanımda üst sınıf ağabeylerden biri Maraşlılar aleyhine atıp tutuyordu. Kendine göre sebebi, Yüksek İslam Enstitüsü müdürü Maraş İmam Hatip Lisesi’inde müdürlük yapmıştır. Maraşlılar da onun ispiyoncusudur. Ne kadar basit bir düşünce…

Allah (azze ve celle) bana bir sabır verdi, sustum. Ama abimiz çok ileri gitti. O zaman ben: 

-Yapma be abi. En azından hepsini birden katma bari, dedim. 

-Hepsi öyle. Bana içlerinde bir adam göster, demez mi? 

Bu okulda okuyan bir öğrencinin bu kadar nezaketsiz, bu kadar kaba olabileceğini bir türlü o günkü aklım almıyordu. Dahası, yüzüme beraber nasıl böyle söyleyebiliyordu? “Bu ne cesaret?” diye geçiriyordum içimden. Çaresiz kalınca kendimi örnek göstermek zorunda kaldım: 

-Peki benim neyimi beğenmiyorsun? 

-!....

Dondu kaldı ağabeyimiz. Nihayet:

-Sen Diyarbakır’lı değil misin?

-Hayır, ben Maraşlıyım. Sen söyle bakalım ben adam değil miyim?

-Estağfirullah gardaş, ben seni kasdetmedim.

-Sabahtan beri ben de sana “hepsini kast etme” demiyor muyum? Koskoca adamsın, şu mahcubiyeti yaşamanın ne lüzumu vardı?

Bunu daha sonra Maraşlılara sordum. “Hiç alakası yok” dediler. Belki kimse bilmiyordu; o bahsi geçen müdür muhterem Hamdi Savaş hocamızdı. Üstelik babam onun okulunda az da olsa kütüphane memurluğu yapmıştı ve iyi tanışırlardı. Babam beş selam gönderse ben ancak birisini utanarak söylerdim. Bana her zaman yanına gelmemi, bir ihtiyacım olursa söylememi tembih ederdi. Ama ben rahatsız etmezdim. Koca bir okulla meşguldü adamcağız. Biz de o zamanlar çok mahcup idik. Demek ki bunu bir bilseler, asıl bana derlerdi herhalde “ispiyoncu” diye. Allah var, böyle bir talep ben bilerek ne bana geldi, ne de bir arkadaşıma. Ben ötesini bilemem. Her idarecinin kendine göre haber alma kaynakları olur veya olmaz, ciddi bir idarecilik yapmadım, onu da bilemem.

Her neyse, biz bu tatsız meseleyi bırakalım da asıl konumuza devam edelim. Derken işte biz böylece Maraşlılarla tanışmaya başladık yavaş yavaş. Önce birinci sınıftan Hüseyin Aslantürk, Abdullah Diner, sonra üst  sınıflardan Bekir Ayhan, Şaban Gebel, Mustafa Paksoy, Mehmet Taşkıran ve elbette Mustafa Belkıran.

O yatılı değildi. Üst sınıflardaydı. Aynı zamanda imamdı. Ders biter bitmez biz yemeğe giderken, o da evine, işine giderdi. Dolayısıyla az karşılaşırdık. Bu yüzden oldukça resmî idik. Sonra Ahmet Çelik, Mehdi Kaluman geldiler okulumuza benden iki sene sonra. Göksün’den Ramazan Hurç, Sarız/Yalaktan Mücahit Aslan, Ekinözü’ünden Mehmet Kuyucu  Beyler hep beraber kayıt olmuşlardı o sene.    Bunların bazısı Belkıran Hocanın görev yaptığı Esenyurt mahallesindeki  camisinin yakınından ev tutmuşlardı. Onlara gidip gelmelerimiz başlayınca daha bir yakınlık kurduk kendisiyle. O zaman gördüm ki bu yakışıklı abimiz, neşeli, güzel sesli, esprili, hoş sohbet bir ağabeyimizdir. Evlidir ve çor çocuk sahibidir. Mahallesinde sevilen, tutulan bir imamdır.

Aradan yıllar geçti. Biz milli Eğitimde görev aldık, o Diyanette devam etti. Fransa’ya gitti. Bir ara Maraş Sümerbank Bez Fabrikasında çalıştı. Sonra o da öğretmenliği seçti. Sanırım bu geçişte ve Sütçü İmam Lisesinden Kahramanmaraş İmam Hatip Lisesi’ne gelişinde teşvikim hüsnü kabul gördü. Çünkü bu kadar dini ilimleri elde ettikten sonra sıradan bir memuriyet bana çok ters geliyordu. Özellikle de bir İslam davası olan kişi bu vaziyette nasıl mutlu olabilirdi? Bunu aramızda hep konuşurduk o zamanlar.

Muhterem Mustafa Belkıran Hocamız yaşça bizden biraz büyüktür. Ama muhabbetimize perde yapmaz bunu, hissettirmez. Daima sevip saydığımız ve bunun karşılığını  da fazlasıyla gördüğümüz bir dostumuzdur. Her insan ayrı bir alemdir. Kendine has huyları, tutumları ve prensipleri vardır. Belkıran Hocam da öyledir. Naziktir, kabalıktan ve laubalilikten hoşlanmaz. Böyle bir davranışı hoş görmez. Kendine yapılırsa belli etmese de kırılır. Vazifesine dikkatli ve titizdir. Kul hakkına saygılıdır ve buna saygı göstermeyenlere, özellikle de yanında sigara içerek sağlığını fütursuzca tehlikeye atanlara müsamahasızdır. Sayesinde bizim havamız da temiz kalmıştır. Çünkü onu gören tiryakilerin iştahı kaçar ve yanımızda yakmazlar sigaralarını. Bazen bu nezaketi göstermeyen kaba saba ruhlulara da sitem eder haliyle. O’na göre Müslüman başkalarını rahatsız etmemelidir. 

Belkıran Hocamın sesi güzel demiştik. Çok güzel Kur’an okur, ilahi söyler. Ama söylemede biraz nazlıdır. Emri vakilerden ve ısrarlardan da hoşlanmaz bu konuda. İmamlığında şehrin aranan mevlithanı idi. Her ne kadar Halil İslamoğlu Hocamızı geçemese de güzel giyinir. Bir de maşallah yirmi yıllık elbiseyi bugün bile giyebilir. Bizim fiziğimiz on kere değişse de O’nunki hiç değişmez. Nasıl sağlar bunu; genlerinden mi, kendi gayretinden mi bilemem ama öyledir. Bir O, bir de Mikdat Küpelikılıç Hafızımız’ın maşallahı var. o da yıllar geçse bile bünye olarak aynıdır. Mehmet Demir Hocamızın ifadesiyle “kaporta” değişmez.

Belkıran Hocamın müthiş bir hafıza ve kıvrak bir zekası vardır. Karşıdakinin anında fotoğrafını çeker ve eğer isterse onu gergef gergef işler. Eskiden daha çok yapardı, isterse adamı alır ve istediği düşünceye, davranışa ve konuşmaya götürür getirirdi. Adam farkında olmadan onun istediği gibi olur çıkardı yani. Ağzı kilitliyi ne yapar eder, bülbül şakıtabilirdi.  Hüseyin Bahar Hocam bile onun yanında konuşurken bazen lafın sonunu nereye vardıracak diye şöyle bir düşünür, tehlike gördüğü yerde dönüp ona bir bakardı.

Ne var ki üzüldüğüm bir ihmali vardır.  Belki bu sözüm de onu üzecektir. O zaman ödeşiriz demektir. Maalesef ilim ile iştigali azdır. Diyanetteki istikrarsız gel git görevlerden midir, çok erken yaşta baba olup ev geçindirmeden midir, her neyse, çoğu ilahiyatçının içine düştüğü bu durumdan maalesef o da kurtulamadı. İlimde ilerleyip derinleşmeye zaman ayıramadı. Buna rağmen yıllarca Arapçaya çalışanların yanlışını çıkarıp doğrusunu söylemez mi? Eğer o zeka ve hafıza ile okumada ciddi bir gayret gösterseydi, zamanımızın ender alimlerinden birisi olurdu. Bence hala o kapı açık ona, eğer alışkanlıklarını yenebilirse. İsterse yener elbette. Azmini de biliyoruz. Ama isterse… 

Mustafa Hocam davasının adamıdır. Hem Müslümanım deyip, hem de sözüm ona gavur gibi yaşayanlara çok kızar. Onlara kendine has tonlarla söylenen epey lafları vardır. Bu konuda istikametli ve istikrarlıdır. Yirmi sene evvelki dediği neyse, bu gün de sanki aynısını der. Bunun sebebi ölçüsünün muhkem oluşundan olsa gerektir. 

Ancak huy olarak biraz bardağın boş tarafını görenlerdendir. Bu yüzden olayların olumsuz taraflarını önce görür ve olumsuzluğa mahkum ederek reddedici, paylayıcı, kınayıcı, iğneleyici tavrı daha ağır basar.  Eleştirilerinde, sorgulamalarında, değerlendirmelerinde, kritik etmede  biraz abartılıdır diyebiliriz. Bu yüzden yer yer üzgün, umutsuz ve kırılgandır. Haliyle bu bir öfkeyi de tetikler. Öfke de üslubuna yansır. Bazen onun bu hali bize de geçer. Meclisi bir cenaze evine çevirir. 

O’na göre davanın gereği ne ise onu yapma yerine, konjöktüre göre gitmeler ayıptır, çirkindir ve bizi iflah etmeyen böyle şeylerdir. Taklidi, başkasına öykünmeyi, eli razı etme çabalarını hiç ama hiç beğenmez ve bunu Müslümanların en eksik, ya da en zayıf yanı olarak değerlendirir. Haliyle bu duygular zaman zaman af, müsamaha, hoş görü açısından değerlendirilir. Bazen sahibine eksi puan olarak da dönebilir.

Kış aylarında en çok oturup çay içtiğimiz, sohbet ettiğimiz bir dostumuzdur Belkıran Hocam. Ancak şunu belirteyim; çayı biz içeriz, o seyreder. Kendisi, oğlu Muhammed’in dediği gibi “ke enne” çay içer. Ama sevdiklerine sade dem çektirmeye bayılır. Yazları bizi terk eder. Eskiden bağı vardı, Kazma’sı vardı. Ama kışları acısını çıkarırdık. 

Mutlu bir yuvada iki oğul dört kız babasıdır Mustafa Hocam. Yetişen her çocuğu da imam hatip lisesinin tezgahından geçer. Bu da O’na göre bir vefa ve sorumluluktur. Allah’tan (azze ve celle) kendisine ve ehl-i beytine sağlık ve mutluluk dolu uzun ömürler dileriz. 

Hatıralar Galerisi
Dostlarımız